Και οι μεν αποφάσεις των Ελληνικών Δικαστηρίων που υποχρεώνουν την Γερμανική Κυβέρνηση σε αποζημιώσεις, είναι πλέον αμετάκλητες και μπορούν να εφαρμοσθούν οποτεδήποτε. Εάν βεβαίως, το επιθυμεί η Ελληνική Κυβέρνηση, η οποία δήλωσε δια στόματος Πρωθυπουργού, ότι: «το ζήτημα των Γερμανικών αποζημιώσεων δεν έχει τύχει οριστικού διακανονισμού. Δεν έχουμε παραιτηθεί ποτέ! Το θέμα υφίσταται στις διμερείς μας σχέσεις».

Και δεν είναι βέβαια, η πρώτη φορά που το θέμα αυτό ανακινείται. Με αφορμή όμως, την πρόσφατη απαξιωτική συμπεριφορά των Γερμανών «συμμάχων» μας, αναφορικά με την οικονομική στήριξη στη χώρα μας, σ’ αυτή τη δυσκολότατη φάση που περνάει και τις άκρως προσβλητικές και προκλητικές συμπεριφορές που έφθασαν στο σημείο να δημοσιεύουν την Αφροδίτη της Μήλου να… «μας σηκώνει το δάχτυλο», καθώς και τις σχεδόν καθημερινές δηλώσεις των Γερμανών υπουργών Εξωτερικών και Οικονομίας εις βάρος της χώρας μας, θεωρώντας μας ούτε λίγο ούτε πολύ ως τους «ζητιάνους» της Ευρώπης, κυριολεκτικά αγανακτεί και εξαγριώνεται κανείς, όταν θυμάται το τι υπέφερε η χώρα μας από τη Γερμανική θηριωδία. Πενήντα χιλιάδες Έλληνες εκτελέστηκαν, περισσότεροι από τριακόσιες χιλιάδες πέθαναν από την πείνα, χωριά ολόκληρα σβήστηκαν από το χάρτη, πόλεις βομβαρδίστηκαν και ισοπεδώθηκαν, μόνο και μόνο επειδή έτσι αποφάσισε το Γ’ Ράιχ και ο παρανοϊκός του Αρχηγός. Και σαν να μην έφταναν μονάχα αυτά τα φοβερά δεινά, μας κατάκλεψαν κι από την Τράπεζα Ελλάδος, το χρυσό μας που τον αφαίρεσαν, άκουσον-άκουσον, υπό μορφή λέει «δανείου», για τις ανάγκες των κατοχικών τους στρατευμάτων! Μέχρις αυτό το σημείο έφθασε η εσκεμμένη υποκρισία τους. Βάφτισαν την κλοπή ως «δάνειο» και τους απρόκλητους φόνους τόσων αθώων αμάχων, ακόμα και ανήλικων παιδιών, ως «αντίποινα» για την αντιστασιακή μας δράση!

Αφού λοιπόν, πρόκειται για δάνειο, ήρθε ο καιρός να μας το επιστρέψουν και μάλιστα έντοκα. Με τόκους εβδομήντα τόσων χρόνων! Και να πληρώσουν και τις αμετάκλητες αποφάσεις των Ελληνικών Δικαστηρίων, για τα χιλιάδες ορφανά παιδιά της κατοχής και τις ηρωίδες μανάδες τους, που δεν ξεμαυροφορέθηκαν ποτέ! Ή μήπως νομίζουν ότι τα εγκλήματα τους παραγράφηκαν, επειδή πέρασαν τόσα χρόνια; Τέτοια φρικιαστικά εγκλήματα, δεν παραγράφονται ποτέ, τουλάχιστον στη συνείδηση και τις ψυχές των χιλιάδων θυμάτων. Και της πατρίδας μας ολόκληρης!

Ας πάψουν λοιπόν, τουλάχιστον να μας λοιδορούν και να μας ειρωνεύονται, οι απόγονοι των εκτελεστών μας. Ας πάψουν να μας αποκαλούν «επαίτες», όταν αυτοί οι ίδιοι μας κατάκλεψαν! Ας βάλουν επιτέλους την «ουρά στα σκέλια» και ας μας επιστρέψουν αυτά που δικαιωματικά μας οφείλουν. Έστω και με τη μορφή «δανείου», όπως το βάφτισαν κι αυτοί. Και τουλάχιστον εμείς σαν χώρα, που σεβόμαστε το όνομα και την ιστορία μας, θα τους το επιστρέψουμε και μάλιστα έντοκο, όταν θα έρθει η ώρα. Όπως κάνουμε δυστυχώς, δεκαετίες τώρα, που δανειζόμαστε και υποθηκεύουμε το μέλλον των παιδιών μας και των επόμενων γενιών.

Ένα μόνο πράγμα μπορεί κανείς να πει τούτη την ώρα. Ότι: «στου κρεμασμένου το σπίτι, δεν μιλάμε για σκοινί»! Ούτε και για «σαπούνι». Γιατί «το αίμα βράζει» και κάποια στιγμή θα «φουσκώσει» και θα πνίξει από την αγανάκτηση και τον άσβηστο πόνο, όλους αυτούς που σήμερα μας ειρωνεύονται, αδιάντροπα και απροκάλυπτα.

Ντροπή πραγματικά, ντροπή και στους ίδιους, αλλά και σ’ όλους αυτούς που τους ανέχονται! Ειλικρινά όμως, αναρωτιέμαι μέχρι πότε;

ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΘΙΟΥΔΑΚΗΣ

Αντιπρόεδρος

Νομαρχιακού Συμβουλίου Ρεθύμνης