Αυτά έχοντας κατά νου στην κυβέρνηση αποφάσισαν (μετά από 150 ημέρες στην εξουσία), να «μοιράσουν» τη φτώχεια στο λαό...; Μα ποιος είπε ότι φταίει η κυβέρνηση; Οι πολίτες είναι εκείνοι που σταματούν στο δρόμο τον κ. Πρωθυπουργό και του λένε: «...και το μισθό  μας να δώσουμε για το καλό της πατρίδας»! Ε, λοιπόν, τις δικές μας «επιθυμίες κάνει πράξει ο κ. Γ. Παπανδρέου!

Τα μικρομεσαία νοικοκυριά (με ενοίκιο, φροντιστήρια, δάνεια, λογαριασμούς που συσσωρεύονται...) θα «ματώσουν» με το πάγωμα και την ταυτόχρονη περικοπή εισοδήματος αλλά και την παράλληλη αύξηση των τιμών (κυρίως λόγω ΦΠΑ και άλλων ειδικών φόρων) στα είδη πρώτης ανάγκης.

Ένα «κύμα οργής» είναι πολύ πιθανόν να ξεσπάσει, λόγω των άδικων, επώδυνων αλλά κυρίως αναποτελεσματικών μέτρων μιας ακραίας «μονεταριστικής» πολιτικής της «σοσιαλιστικής» μας κυβέρνησης. Φανταστείτε τι θα γινόταν αν πρωθυπουργός δεν ήταν ο πρόεδρος της... Σοσιαλιστικής Διεθνούς!

Ήρθε και ο κ. Ο. Ρεν και μας είπε στα ελληνικά: «Καλό Κουράγιο!» Ωραία λόγια! Αλά -αγαπητέ «κομισάριε»- από που, πιστεύετε, ότι μπορούμε να αντλήσουμε κουράγιο; Από τους πολιτικούς μας που εδώ και τριάντα -τουλάχιστον- χρόνια έχουν πολιτευτεί με ψέματα, αναξιοκρατία, «συναλλαγή», διαφθορά, νεποτισμό, εμπόριο ελπίδων, κομματισμό κ.α. έχοντας προδώσει την εμπιστοσύνη των πολιτών; Οδηγώντας την ελληνική κοινωνία σε πλήρη εκμαυλισμό, πολλαπλή χρεοκοπία (οικονομική, ηθική, ψυχική) και μακριά από καθετί που θα μπορούσε να εμπνεύσει πίστη και όραμα για ένα καλύτερο (πιο ανθρώπινο) μέλλον...

Για εμάς, λοιπόν, κ. Ρεν η Ευρώπη δεν είναι ένωση των «λαών» αλλά έχει μετασχηματιστεί σε Ευρώπη των «αγορών» (και δη των «κερδοσκοπικών») και γι' αυτό έχει πια γίνει μια Ευρώπη της απόγνωσης, του φόβου και ίσως του... «μίσους»! Στη γωνιά αυτή της Ευρώπης οι νεόπλουτοι και οι νεόπτωχοι κρατάνε τα άκρα... Οι παλιοί μικρομεσαίοι επιχειρηματίες έγιναν χρεωμένοι καταστηματάρχες. Οι πολίτες αυτής της χώρας αισθάνονται ξεγελασμένοι, χωρίς μέλλον (λ.χ. η γενιά των 700-800 ευρώ), χωρίς ελπίδα, στα όρια της απόγνωσης...

Κι εσείς κ. Πρωθυπουργέ σκεφτείτε καλά την κάθε σας πολιτική ενέργεια και μην ξεχνάτε ότι η νέα αυτή φτώχεια, η ανομία, ο κυνισμός, η ματαίωση ελπίδων, οραμάτων, η ανεργία, η «βουβή» οργή των πολιτών και των ανθρώπων του μόχθου είναι «καζάνι» που βράζει...

Είναι το κατάλληλο έδαφος, για να βλαστήσουν το μίσος και η μισαλλοδοξία. Κι αυτό γιατί πίσω από τους αριθμούς και τα ελλείμματα υπάρχουν άνθρωποι, που υποφέρουν και ματώνουν καθημερινά, για να τα βγάλουν πέρα.

Καλό θα ήταν η πολιτική μας «ελίτ» να γνωρίζει ότι η φτώχεια έχει δύο όψεις. Αυτή που καταγράφουν τα οικονομικά στοιχεία και μια άλλη «μη ορατή» -την αθέατη- μέσω αριθμών αλλά... περισσότερο βίαιη. Τη φτώχεια που γίνεται αισθητή στα πρόσωπα, στα βλέμματα, στον αναστεναγμό, στη διάθεση για παρέα με φίλους-συγγενείς, στην απομόνωση, τη σιωπή, την αδιαφορία για τον διπλανό μας...

Κι όμως τα «funds», οι πολιτικές μας «ελίτ» και οι εξωπολιτικές δυνάμεις στις οποίες «εκχώρησαν» οι ηγεσίες μας την οικονομική εξουσία περιλαμβάνουν τη φτώχεια, την κοινωνική αποσάθρωση, την εξαθλίωση του ανθρώπου στις παράπλευρες απώλειες των κερδοσκοπικών παιγνίων και σχεδιασμών τους. Έτσι η Ευρώπη των «λαών» έχει μετασχηματιστεί σε Ευρώπη των ισορροπιών, των αγορών, των μηχανισμών, των κερδοσκόπων, των οίκων αξιολόγησης και των κάθε είδους «funds».

Και φυσικά -αγαπητοί αναγνώστες- δεν απαιτείται Ph.D για να διαπιστώσει κάποιος ότι η άδικη κατανομή των βαρών -γιατί μέγιστη αδικία είναι λ.χ. η αύξηση έμμεσων φόρων και η «οριζόντια» περικοπή επιδομάτων, δώρου Πάσχα, δώρου Χριστουγέννων και επιδόματος αδείας κατά 30%! Κι αυτό γιατί είναι διαφορετικό να περικόψεις σ’ ένα συνολικό ετήσιο εισόδημα των 18.000-20.000 ευρώ (σε ποσοστό 12% τα επιδόματα και 30% τα «δώρα» και το επίδομα αδείας) και άλλο σ' ένα εισόδημα διπλάσιο απ' το παραπάνω να εφαρμόσεις το ίδιο «σχέδιο» περικοπών -κάτι που ουσιαστικά οδηγεί στην βίαιη ανακατανομή πλούτου μέσω της λιτότητας με ένα αποτέλεσμα να είναι σίγουρο. Την παρατεταμένη ύφεση. Το «στέγνωμα» της αγοράς και άρα την πλήρη αποτυχία των θυσιών, στις οποίες η κυβέρνηση Παπανδρέου οδήγησε τους πολίτες περικόπτοντας τους γλίσχρους μισθούς τους. Γιατί θέλει μεγάλη φαντασία να πιστέψει κάποιος ότι λ.χ. ο γράφων -που χωρίς να υπολογίσει το πάγωμα του μισθού του για δύο τουλάχιστον έτη (2009-2010) φέτος θα έχει μείωση εισοδήματος τουλάχιστον 1.300 ευρώ- θα σπεύσει να ξοδέψει, χωρίς «φόβο» για το μέλλον και το τελευταίο ευρώ, μάλιστα χωρίς καμία περίσκεψη... Πως, λοιπόν, θα εισπράξει ΦΠΑ το κράτος; Από επιχειρήσεις που θα «φυτοζωούν»; Πως θα πληρωθούν οι δόσεις δανείων όταν σε ένα ζευγάρι εργαζομένων στο δημόσιο το ετήσιό τους εισόδημα θα μειωθεί τουλάχιστον κατά 3.500 ευρώ; Πόσους ανέργους αντέχει ακόμη η ελληνική κοινωνία τόσο ηθικά όσο οικονομικά αλλά και ψυχικά; Ποιο είναι το μεσοπρόθεσμο, έστω σχέδιο ανάπτυξης και αναδιάρθρωσης της οικονομίας; Είναι έτοιμη οι πολιτική μας «ελίτ» να «τιμωρήσει» τα μέλη της, που οδήγησαν τη χώρα στη «φούσκα» του «greek capitalism», στη διαφθορά και στον «πάτο του βαρελιού»; Αν, όχι, τότε σίγουρα δεν μπορεί να εμπνεύσει μια νέα αρχή.

Οι πολίτες ζητούν θυσίες εξευμενισμού από τις πολιτικές τους «ελίτ». Κάθαρση -μέσω τιμωρίας- κάθαρση αυστηρή και παραδειγματική. Το  πολιτικό προσωπικότητας χώρας οφείλει να αντιμετωπίσει την πολυετή φθορά του.

Οι ηγεμονεύουσες «ελίτ» ζητούν θυσίες απ' τους πολίτες. Οι ίδιες είναι άραγε, σε θέση να θυσιάσουν όσους εξ αυτών αποδειχθούν «ανάξιοι» των καθηκόντων τους (ή επιλήσμονες);

Σε κάθε άλλη περίπτωση είναι πολύ πιθανό η κρίση που ζούμε να μετεξελιχθεί σε μία «ταξική» πάλη.

Αυτό το δρόμο φαίνεται -για την ώρα- να ακολουθεί η κυβέρνηση, που σαστισμένη οδηγεί τη χώρα σε φτώχεια και βαθιά ύφεση χωρίς να έχει ακόμα κανένα ουσιαστικό σχέδιο ανάκαμψης, χωρίς αναπτυξιακή και μεταρρυθμιστική στρατηγική.

Σύρεται η χώρα από τα «spreads», τις πολιτικές ισορροπίες, τους αξιολογικούς οίκους, τα «funds» και την διεθνή της αναξιοπιστία. Την ίδια στιγμή ο λαός πτωχευμένος, φοβισμένος, οργισμένος, αναζητεί τους υπευθύνους και φυσικά μια «ελπίδα»...

Μπορεί, τελικά, το πολιτικό προσωπικό της χώρας να δώσει όραμα στους αξιοπρεπείς αυτούς Έλληνες, που περήφανα «κουβαλάνε» την Ελλάδα στους ώμους τους;