Αν θέλαμε να σχολιάσουμε εν συντομία τόσο την ελληνική όσο και τη διεθνή πολιτικοοικονομική πραγματικότητα θα μπορούσαμε-παραφράζοντας το πασίγνωστο στο Μανιφέστο προοίμιο του Μάρξ «ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη»-να ισχυριστούμε ότι «ο τρόμος πλανιέται πάνω από τη χώρα μας».

Τρόμος, ο οποίος μεθοδικά και εντατικά καλλιεργείται. Τρόμος και δημοσιονομικός πανικός που ενισχύεται σε μεγάλο βαθμό από τα μεγάλα εγχώρια Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που «εντελώς τυχαία» οι ιδιοκτήτες τους είναι και οι εθνικοί μεγαλοεργολάβοι της πατρίδας μας. Είναι εκείνοι που στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς κατευθύνθηκαν όλα τα πακέτα στήριξης.

Τρόμος λοιπόν για τα ελλείμματα της χώρας. Δε λένε κουβέντα όμως για την κατάσταση που επικρατεί στις άλλες χώρες. Μέσος όρος της Ευρωζώνης 6,6% για το 2010. Η Μ. Βρεττανία 12,9%, έναντι 12,2% της Ελλάδας. Στο εξωτερικό χρέος διαπιστώνουμε ότι η Ιρλανδία χρωστάει στους ξένους το 414% του ΑΕΠ της και η Πορτογαλία το 130% του δικού της ΑΕΠ. Σε σαφώς καλύτερη θέση βρίσκονται η Ελλάδα με 89,5% του ΑΕΠ και η Ισπανία με 80% βάσει των στοιχείων που δίνουν στη δημοσιότητα ακόμη και έγκριτες γερμανικές εφημερίδες.

Γιατί λοιπόν όλος αυτός ο πανικός; Γιατί όλη ετούτη η ενορχηστρωμένη επίθεση εναντίον της Ελλάδας; Ο στόχος ξεκάθαρος: να περάσουν εύκολα τα πιο ακραία αντιλαϊκά μέτρα και μάλιστα με τη συναίνεση των εργαζόμενων. Για να πληρώσουν και πάλι αυτοί μία κρίση η οποία δεν ήταν παράγωγό τους. Μία κρίση η οποία έχει τις βαθιές ρίζες της-ανάμεσα στα άλλα-στη στρεβλή ανάπτυξη του κράτους, στις προβληματικές παραγωγικές δομές και στη μη στήριξη των περιφερειών.

Η κρίση ωστόσο είναι αληθινή και έχει περάσει ήδη στην πραγματική οικονομία. Οι αιτίες είναι κι αυτές πρόδηλες: ένα ολόκληρο σύστημα στην παραοικονομία και τη φοροδιαφυγή, μικρομεσαίες επιχειρήσεις στο έλεος του θεού των αγορών, ασυδοσία του μεγάλου κεφαλαίου. Σε τούτη την κρίσιμη οικονομική και κοινωνική κατάσταση με το να επιτίθεσαι και πάλι στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, με το να περιορίζεις περαιτέρω την φοροδοτική τους ικανότητα και την αγοραστική τους δύναμη, ουσιαστικά ανακυκλώνεις και μεγεθύνεις το πρόβλημα.

Έχοντας ξεπουλήσει τα «ασημικά» της οικογένειας (μεγάλες δημόσιες επιχειρήσεις), έχοντας συνθλίψει τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, δεν έχεις άλλο δρόμο, από το να οδηγηθείς στις απαιτούμενες ρήξεις, να χτυπήσεις τη φοροδιαφυγή και τη μαύρη οικονομία, να δημιουργήσεις δια μέσω των δημοσίων επενδύσεων νέες θέσεις εργασίας, να προχωρήσεις σε μία θαρραλέα αναδιανομή και να ενισχύσεις την πραγματική οικονομία.

Μονόδρομος δεν είναι η λιτότητα και η μονεταριστική πολιτική. Μονόδρομος είναι η κυβερνητική στροφή και η συμφωνία της με τους κοινωνικούς φορείς του τόπου, για μια βιώσιμη αναπτυξιακή πολιτική η οποία θα δίνει ελπίδα και προοπτική στη χώρα και στην κοινωνία.

Μονάχα ένα τέτοιο ευρύ και δυναμικό κοινωνικό μέτωπο έχει τη δυνατότητα να αντιπαλέψει τις νεοφιλελεύθερες πιέσεις που έρχονται από τις Βρυξέλλες και να αντιταχθεί στις επιταγές των κερδοσκόπων.

Σε αυτή λοιπόν τη μεγάλη επίθεση πρέπει να απαντήσουμε με μεγάλη αντίσταση. Το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να αρθεί στο ύψος  των περιστάσεων. Να γίνει ελκυστικό. Να κατορθώσει να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει τους εργαζόμενους. Να τους οδηγήσει σε αγώνες νικηφόρους. Για να γίνουν όμως αυτά θα πρέπει το εργατικό κίνημα να επεξεργαστεί, να διαμορφώσει μία νέα πολιτική για την απασχόληση και να αντιπροτείνει-ενοποιώντας επιμέρους κλαδικές διεκδικήσεις-λύσεις ουσιαστικές για το σύνολο του κόσμου της μισθωτής εργασίας.

Με τον αγώνα μας μπορούμε να αλλάξουμε τη ζωή μας… να χαράξουμε νέους δρόμους… να επινοήσουμε νέους τρόπους… για να συμβάλλουμε στη συγκρότηση ενός κράτους δυνατού, βαθιά δημοκρατικού, αποκεντρωμένου, λειτουργικού.