Μανία με το φεγγάρι! Τι μανία κι αυτή! Τι «κόλλημα», εσύ και το φεγγάρι, εμείς οι Έλληνες με το φεγγάρι. Λες κι έχομε μια καρμική φεγγαροφαντασιακή σχέση. Η πανσέληνος του Αυγούστου, σου λέει ο άλλος.

- Ε, λοιπόν, και τι έγινε;

- Αστειεύεσαι; Χαλάει ο κόσμος! Χιλιάδες άνθρωποι εφορμούν προς τους αρχαιολογικούς χώρους το βράδυ της πανσελήνου του Αυγούστου. Μα τι συνέβη; Όλοι γίναμε αρχαιολάτρες ξαφνικά;

Αμφίβολο, θα έλεγα. Ουδέποτε διαβάσαμε ή πρόκειται να διαβάσομε τα αρχαία ελληνικά κείμενα. Ας τα διαβάζουν οι… χαζοί οι ευρωπαίοι. Εμείς έχομε άλλα… πολύ πιο σημαντικά ν’ ασχοληθούμε!

Στο βάθος όμως, κακά τα ψέματα, τους θαυμάζομε τους αρχαίους προγόνους. Ειδικά σήμερα, ειδικά τώρα, καθώς αναλογιζόμαστε το νεοελληνικό μας χάλι. Να γινότανε λέει, να ξεπροβάλλει ξαφνικά μέσα απ’ το φεγγαρόφωτο και μέσα απ’ τα ωραία ερείπια, ο Περικλής, ο Σωκράτης, ή ο Δημοσθένης, ο Θουκυδίδης ή ακόμη κι αυτός ο σκοτεινός Ηράκλειτος! Τότε εμείς να τρέχαμε κοντά τους αλαφιασμένοι, με αγωνία, σεβασμό κι ελπίδα.

- Βοηθάτε σύντροφοι! Τρέξτε, βοηθείστε πρόγονοι τη σύγχρονη ζαλισμένη Ελλάδα! Εσείς τους Πέρσες τους απωθήσατε. Εμείς δεν φαίνεται να είμαστε άξιοι να απωθήσουμε τους σύγχρονους εισβολείς. Ενώ η Ουγγαρία, παρά τις απειλές και τις πιέσεις, αντέδρασε στο ΔΝΤ και φορολόγησε τις τράπεζες, εμείς αντίθετα χαϊδεύομε τις τράπεζες και πιέζομε το λαό.

Βοηθάτε αρχαίοι μας σύντροφοι! Αν και δώσατε τα φώτα του πολιτισμού στο σύγχρονο κόσμο, άλλοι επωφελήθηκαν και διδάχτηκαν από τα φώτα αυτά. Εμείς δεν μπορέσαμε να επωφεληθούμε και να αφομοιώσομε τα δικά σας μηνύματα. Εμείς κάναμε πάντοτε του κεφαλιού μας.

Θαυμάστε τώρα τα χάλια μας, αρχαίοι μας πρόγονοι! Θαυμάστε μας εδώ να, με τους εαυτούληδες, τον ωχαδερφισμό και τη μικροπολιτική μας. Με πανσέληνο ή χωρίς, θαυμάστε την υποταγή μας στους ξένους.

Άφησε πια τις άλλες μας «επιδόσεις». Μόλις φυσήξει αγέρας δυνατός, εμείς οι ίδιοι βάζομε φωτιές στον τόπο μας, για να κάνομε οικόπεδα τα δάση!

Ας αφήσομε όμως, τα αστεία, γιατί άλλο δεν μας «παίρνει». Τώρα ας θρηνήσομε μαζί. Θρηνώ (και όλοι μαζί ας θρηνήσομε) για το κατεστραμμένο φοινικόδασος του Πρέβελη. Μέσα στη σημερινή πραγματικότητα, η νέα αυτή τρομερή οικολογική καταστροφή γεννά ερωτηματικά και μας παραπέμπει στον αποτρόπαιο συμβολισμό της: Τι άλλο, άραγε, μας περιμένει; Υπάρχει πια κάτι άλλο για να κάψουμε, κάτι άλλο να ποδοπατήσομε, είτε υλικό, είτε ηθικό, είτε κάποια άλλη αξία; Ευτυχώς που τη βραδιά της πυρκαγιάς δεν είχε… πανσέληνο!

Το φθινόπωρο θα με βρει να θρηνώ: Θρηνώ τις μέρες που έρχονται χωρίς πουλιά και χωρίς δάση. Θρηνώ τις μέρες που έρχονται χωρίς ελπίδα, με τη νέα γενιά χαλαρή, ψυχρή κι αδιάφορη για ότι βλέπει γύρω της (εμπρός λοιπόν, αποδείξτε ότι κάνω λάθος)! Με πολιτικούς που με εξουσιάζουν χωρίς να γνωρίζω αν διαθέτουν πραγματική παιδεία ελληνική, αν εμφορούνται από πραγματική αγάπη για τη χώρα αυτή με τους σπουδαίους προγόνους.

Μέσα μου νοιώθω διχασμένος. Μέσα μου ανασαίνουν πλήθος αντιφάσεις. Θρηνώ απ’ τη μια, φωνάζω απ’ την άλλη. Θρηνώ και φωνάζω. Φωνάζω για να νοιώθω πως είμαι ζωντανός, πως αντιστέκομαι, άρα ζω. Οι φωνές μου, μακάρι να φτάσουν στον Ευριπίδη και στο Σοφοκλή, στον Αρστοτέλη και στον Αισχύλο.

Μακάρι να έχει βρεθεί το παλάτι του Οδυσσέα, όπως λέγεται, στην Ιθάκη. Με πανσέληνο ή χωρίς, θα ήθελα πολύ να βρεθώ και να τριγυρίσω στους διαδρόμους του, όπου κάθε τόσο θ’ ακούω ή θα μαντεύω τους υπόκωφους αναστεναγμούς της όμορφης Πηνελόπης και τον ήχο των βημάτων του μεγάλου πολυμήχανου, που αγάπησε τόσο πολύ την πατρίδα του.

Ώστε λοιπόν, να ποιο είναι το μεγάλο μυστικό της σύγχρονης ελληνικής δυστυχίας: Ότι οι σύγχρονοι Έλληνες δεν αγαπούν την πατρίδα τους όσο την αγαπούσε ο μυθικός Οδυσσέας. Περισσότερο από την πατρίδα τους, οι σημερινοί Έλληνες αγαπούν τον εαυτούλη τους. Αυτό είναι το δράμα της σύγχρονης Ελλάδας.

Μακάρι να μπορούσε ο καθένας από μας, να μπει στο παλάτι του Οδυσσέα, κι εκεί, ακούγοντας ή μαντεύοντας την ανάσα της Πηνελόπης σαν φεγγαροφαντασία, να μετατραπεί ξαφνικά σ’ ένα νέο Οδυσσέα που λατρεύει και ονειρεύεται μόνο την πατρίδα του. Που δεν μπορεί να τον ξεμυαλίσει καμιά Σειρήνα και καμιά Κίρκη. Την Πηνελόπη λουσμένη στο φως της πανσελήνου, αυτό το θέαμα μακάρι να γινόταν να δω!