Κάπου κάπου ο Τσοβόλας βγαίνει στα κανάλια και τα λέει νέτα σκέτα νομίζω!

Και ένα πρωινό, πριν από μέρες, τον πέτυχα πάλι με τον «κύριο» Αυτιά να του κάνει ερωτήσεις.

Και είπε ο Τσοβόλας, ορθά-κοφτά: «Εγώ δεν θα προσέφευγα ποτέ στο Δ.Ν. Ταμείο», Γιατί; Μα είναι απλό, απλούστατο:

Και αυτονόητο να προσθέσω! Αφού η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ενωμένη Ευρώπη, όπως θέλετε πάρτε το, έγινε όταν έγινε, για ένα και μόνο λόγο: Να υπάρξει ένα... αντίπαλο... δέος, απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής θα ήταν οι «Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης».

Έτσι νομίζω και έτσι είναι. Και για τούτο το λόγο και ακριβώς έγινε! Για να αντιταχθεί στο μονοπώλιο των ΗΠΑ παγκοσμίως.

Και τώρα έρχονται αυτοί οι άρχοντες της Ενωμένης Ευρώπης, με το πρώτο εμπόδιο-πρόβλημα που έτυχε μπροστά τους, να τρέχουν, να φωνάζουν τις ΗΠΑ, να έρθουν να βάλουν το... χεράκι τους. Τα λεφτά τους! Σάμπως αυτοί δεν είχαν το... ευρώ τους που το υμνούσαν και είχε ξεπεράσει θαρρώ σε αξία και αυτό τούτο το δολάριο! Και έρχονται τώρα, να ζητούν... βοήθεια, από αυτό το δολάριο!

Δηλαδή, με λίγα λόγια δεν πιστεύουν στο νόμισμά τους, το ευρώ τους, τον εαυτό τους!

Έτσι το εξηγώ εγώ ο φτωχός το φαινόμενο, γιατί θαρρώ είναι «φαινόμενο».

Και ασφαλώς και ο Τσοβόλας αυτά θα είπε στον Αυτιά, γιατί εγώ δεν έμεινα μέχρι τέλους είχα δουλειά, δεν μπορούσα.

Όμως, προβληματιζόμενος κι εγώ όπως και να 'ναι με όλα τούτα που συμβαίνουν και που γίνονται και στην Ελλάδα μας, από την κυβέρνηση αλλά και στην Ευρώπη μας, από τη δική της «Κυβέρνηση» έδωσα σημασία σ' αυτή την «απάντηση» του Τσοβόλα στον Αυτιά και είπα μέσα μου, γιατί... έξω ποιος θα μ' άκουγε:

«Πες τα... Χρισόστομε» που λέγαμε μια φορά και θυμήθηκα εκείνο το ιστορικό του Ανδρέα Παπανδρέου «Τσοβόλα δώστα όλα» σε ομιλία του στο Περιστέρι αν δεν κάνω λάθος, και απαντώντας σε κατηγορίες των αντιπάλων του, ότι τάχα δίνει πολλά, αδειάζει τα... ταμεία του κράτους!

Και τι έδινε τότε; Ψιχία έδινε, ίσα ίσα για να ενθαρρύνει τον φουκαρά λαό, που του είχαν στερήσει οι μέχρι τότε, κρατούντες τις ελευθερίες του και τα δικαιώματά του, στην υπόστασή του!

Και απαντώντας, σ' αυτές τις κατηγορίες απευθυνόμενος στο ακροατήριο του, ότι τάχα... δίνει λεφτά στο λαό, το είπε: «Βρε Τσοβόλα, δώστα τους όλα».

Και σείστηκε το Περιστέρι και μαζί και η Ελλάδα όλη από τα ζήτω και το χειροκρότημα!

Αυτά τότε! Όμως σήμερα, τώρα, αυτό παραφράζεται νομίζω σε... «Τσοβόλα πες τα όλα»  γιατί; Όλα πρέπει να λέγονται και να μην κρύβονται, για να δούμε πως θα βγούμε από τούτο το τούνελ, που η... ανικανότητα και η επιπολαιότητα και το δε βαριέσαι, τον κυβερνώντων μας έριξε.

Και θαρρώ είναι χρήσιμο σήμερα, όσοι ξέρουν από οικονομικά και κόλπα καπιταλιστικά και μανούβρες, των αρχόντων της γης ετούτης, να βγουν και να πουν και να προτείνουν λύσεις και δρόμους για να σπάσουν τα δεσμά που μας έχουν αλυσοδέσει, όπως ακούω και βλέπω και διαβάζω η «Τρόικα» και οι συν αυτήν που σύμφωνα «με δημοσκοπήσεις αλλά και κρίσεις και εκτιμήσεις των αρμοδίων, που μπορούν να έχουν γνώμη, για όλα τούτα, τα πρωτοφανή πρέπει να πούμε, στην καλύτερη περίπτωση, πρέπει να περάσουν πέντε χρόνια, άλλοι λένε δέκα και οι πιο απαισιόδοξοι λένε... είκοσι!

Αν είναι δυνατόν και όμως  είναι.

Άσε που υπάρχει πάντα και το ενδεχόμενο, να μην βγούμε ποτέ από το τούνελ και να μείνομε εκεί, μαντρωμένοι και αποδεκατισμένοι.

Δηλαδή, ούτε πόλεμος να ήταν, αυτή η κρίση σήμερα η οικονομική! Ο πόλεμος ότι και να στοιχίσει, κάποτε τελειώνει και πάλι μέσα στον πόλεμο, οι λαοί τα καταφέρνουν και ζουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Λοιπόν, ο πόλεμος ο οικονομικός, γιατί γι' αυτόν νομίζω πρόκειται, είναι ο χειρότερος.

Και ο κάθε λόγος, του κάθε ειδικού, του κάθε αρμόδιου, του κάθε... Τσοβόλα, μπορεί να ωφελήσει.

Πες τε τα λοιπόν, όλοι, όλα...

Ο ΧΩΡΙΑΤΗΣ

Υ.Γ. Και τον ξαναβλέπω τον Τσοβόλα πάλι σήμερα 23-8-10, στον Αντένα αυτή τη φορά, να τα λέει, ακόμα πιο ανοιχτά, πιο αποκαλυπτικά και ντόμπρα.

Ένα κι ένα κάνουν δύο και ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω!

Τα προβλήματα, με τα ονόματά τους!

Υ.Γ.2 Αλλά και σήμερα 3 Σεπτεμβρίου ημέρα των γενεθλίων του ΠΑΣΟΚ, ο Τσοβόλας, τα έλεγε πάλι στον Αυτιά, απλά, σοβαρά και ξεκάθαρα, δεν είχα όμως το χρόνο να μείνω μέχρι τέλους.