Mια φορά κάποιος συνάντησε τον Σεφέρη σ’ ένα βιβλιοπωλείο (λίγο πριν φύγει για την Αγγλία).

- Γράφετε; Τον ρώτησε ο Σεφέρης.

- Ναι, συνεχώς, του απάντησε εκείνος, γράφω και σχίζω.

- E, λοιπόν, του λέει, να γράφετε, γιατί θά ‘ρθει μια μέρα που δεν θα μπορείτε να γράφετε τόσο εύκολα.

Τι δίκιο που είχε ο σοφός ποιητής! Έρχεται μια στιγμή που δεν μπορείς καν να γράφεις!

Όπως γίνεται αντιληπτό, το θέμα που προσπαθώ να περάσω σήμερα πάλι είναι η ηλικία, οι ηλικιωμένοι άνθρωποι και ο χρόνος που αμείλικτα περνά. Δεν είναι τυχαίο που ο ζωγραφικός πίνακας του Δήμου Ρεθύμνου που προς στιγμήν …χάθηκε, παρίστανε μια συμπαθητική γιαγιά. Τι σχέση έχει αυτό; Μα φυσικά, κανείς δεν θα έδινε σημασία σε μια …γιαγιά, (σιγά τώρα). Έτσι -εντελώς φυσιολογικά- ο πίνακας πάει, παράπεσε! Με μια γιαγιά θ’ ασχολούμαστε τώρα; Να είστε σίγουροι πως αν ο πίνακας παρίστανε μια όμορφη νέα γυναίκα, μάλλον …δεν θα τον έχαναν.

Σήμερα όμως δεν έχω σκοπό να μεμψιμοιρήσω αλλά να δώσω μια πολύ αισιόδοξη πλευρά που αφορά τους ηλικιωμένους, η οποία όμως πολύ δύσκολα γίνεται αντιληπτή.

Πίσω από τα «τιμημένα γηρατειά» και τις διεκδικήσεις για μεγαλύτερες συντάξεις κρύβονται συμπολίτες μας, που στηρίζουν με το εισόδημα και την αποταμίευση τα άνεργα εγγόνια τους και τα χαμηλόμισθα παιδιά τους.

Παρέχουν στέγη, οικόπεδα, και είδη πρώτης ανάγκης στις επόμενες γενεές, που μόνο με δάνεια θα κάλυπταν τις στεγαστικές και καταναλωτικές τους ανάγκες. Ταξιδεύουν κυρίως κατά το μήνα Σεπτέμβρη και Μάη (μακριά από το συνωστισμό και την ταλαιπωρία) και διαμένουν ολόκληρες εβδομάδες σε μη τουριστικές περιοχές της Ελλάδας (το συντριπτικό ποσοστό του υποτιμημένου, αλλά πολύ αποδοτικού  θρησκευτικού τουρισμού αποτελείται από γέροντες και γερόντισσες), δαπανώντας πολλαπλάσια ποσά, σε σύγκριση με τους ξένους τουρίστες, σε ζαχαροπλαστεία, καφενεία, εστιατόρια, εκκλησίες, μουσεία κλπ.

Στηρίζουν τις φαρμακοβιομηχανίες και τους γιατρούς, κάνουν τα ψώνια τους με κριτήριο την οικογένεια κι όχι τον εαυτό τους, επιστρέφουν στα χωριά της καταγωγής τους, στηρίζοντας την φθίνουσα ύπαιθρο.

Πάρα πολλοί συνταξιούχοι έχουν επενδύσει μισθούς σε μετοχές, αμοιβαία, ιδιωτικά συνταξιοδοτικά προγράμματα και ασφάλειες ζωής ή υγείας.

Το κράτος, αντιλαμβανόμενο, σε αντίθεση με τους αλαζόνες νέους, τη σημασία που έχουν οι ηλικιωμένοι για την οικονομία και την ανάπτυξη ανεβάζει διαρκώς τα όρια συνταξιοδότησης και ταυτόχρονα υποβαθμίζει σταθερά τις υπηρεσίες πρόνοιας και περίθαλψης, που τους παρέχει.

Η έπαρση της νεότητας απέναντι στους συμπολίτες μας που βρίσκονται στην τρίτη ηλικία μπορεί να αποδοθεί στο γενικότερο πλαίσιο αλλαγής των αξιών, στην έκπτωση της παραδοσιακής οικογένειας και στον ευδαιμονισμό που συνεπάγεται η παγκοσμιοποίηση και ο νεοπλουτισμός.

Υποσυνείδητα όλοι γνωρίζουμε ότι θα βρεθούμε κάποτε στη θέση τους και ότι θα έλθει η στιγμή, που το σώμα δεν θα μπορεί να ακολουθήσει τις επιθυμίες της ψυχής. Επίγνωση και απόγνωση. Η επίγνωση της φθοράς προκαλεί την απόγνωση. Ας μη λησμονούμε ότι οι συνέπειες του γήρατος γίνονται εντονότερες όχι εξαιτίας της απώλειας της φυσικής ρώμης, αλλά από την τάση της κοινωνίας να περιθωριοποιεί και να αποστρέφεται όσα της προκαλούν φόβο.

Δεν έχω αμφιβολία πως κάποτε στο μέλλον, όταν θ’ αλλάξουν οι καιροί και τα πρότυπα, όταν θα έρθει η ώρα μια τελειότερης κοινωνίας, τότε οι ηλικιωμένοι θα κερδίσουν τη θέση που πραγματικά τους αξίζει μέσα στην κοινωνική ιεραρχία και στο κοινωνικό σύστημα.