Ο Σεπτέμβρης. Το φθινόπωρο. Το Φθινόπωρο της φύσης και της ζωής. Το τέλος των διακοπών για όσους έκαναν διακοπές. Και το τέλος της μαθητικής ελευθερίας. Μια μελαγχολία μας διακατέχει και μια ρομαντική διάθεση τους ανεύθυνους, γιατί όσοι στους ώμους τους φέρνουν το βάρος των υποχρεώσεων του οικογενειάρχη ή και του εαυτού τους ως χαμηλοσυνταξιούχοι, το φθινόπωρο ως προανάκρουσμα του χειμώνα δεν έχει καμιά ρομαντική υπόκρουση. Το κύμα που φιλάει την ακτή χωρίς τους λάτρες της κολύμβησης και των λοιπών ψυχαγωγικών απολαύσεων του καλοκαιριού κάπου μας θυμίζει περασμένα μεγαλεία. Και φέτος αγαπητοί μου αυτά τα περασμένα μεγαλεία είναι μια ανάμνηση για τους πολλούς ή τουλάχιστον θα είναι προσεχώς. Δεν ξέρω όσοι από εσάς έχετε σχέση με τον τουρισμό, την οικοδομή και τις άλλες πηγές της εθνικής μας οικονομίας, αν γίνατε ήδη φτωχότεροι και νοσταλγοί των χρόνων που πέρασαν, έστω και αν δεν είσαστε από αυτούς που τα φυσάγανε, αλλά απλώς επιβιώνατε με τον ιδρώτα σας και λίγο με άλλους τρόπους.

Δηλαδή προσπαθώ κατά το δυνατόν και σύμφωνα με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της οικονομικής επιτήρησης της χώρας και των μέτρων που η σοσιαλιστική μας κυβέρνηση υποχρεώνεται να πάρει και τα οποία ήδη ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της χώρας τα αισθάνεται...

Ο χειμώνας και το έργα του φθινοπώρου βέβαια όπως όλοι γνωρίζετε είναι εποχές που γίνονται αισθητές για τις πρόσθετες δυσκολίες τους εξ απ’ ανέκαθεν, στους φτωχοδιάβολους και όχι μόνο.

Στην περίοδο αυτή, όπου η παγκόσμια οικονομική κρίση πλήττει τον κόσμο και τη χώρα μας ιδιαίτερα, ως αδύναμου κρίκου αυτού του κόσμου και δανειοδίαιτης από γενέσεως του νεοελληνικού κράτους, ο κοσμάκης γενικά υποφέρει και θα υποφέρει ακόμα περισσότερο πατά τις αισιόδοξες πομφόλυγες της πολιτικής μας ηγεσίας.

Οι πόλεμοι, οι περιφερειακοί και οι παγκόσμιοι, καθώς και οι περιοδικές βαθιές οικονομικές κρίσεις είναι αγαπητοί μου συστημικά σύνδρομα. Συνέβαιναν και θα συμβαίνουν και στο μέλλον αν συνεχίσει η καπιταλιστική δομή να κυριαρχεί στον κόσμο.

Κάποιους από εμάς όσα συμβαίνουν σήμερα δεν μας αιφνιδίασαν καθόλου και κάποιους άλλους βέβαια δεν αιφνιδίασαν, έστω και αν το παίζουν αιφνιδιασμένοι και ανησυχούντες για την πατρίδα και το μέλλον της, λες και αυτά τα φαινόμενα των κρίσεων είναι αναπάντεχα, αν όχι εκ θεού υποκινούμενα, διότι... χάλασε ο κόσμος και έφυγε από το δρόμο του και άλλα τέτοια κουραφέξαλα...

Τέλος πάντων, όπως περιέγραψα στην αρχή αυτού του κειμένου καμιά ρομαντική διάθεση φέτος το φθινόπωρο δεν προκαλεί και καμιά ελπίδα προς το παρόν για καλύτερες μέρες και φθινόπωρα στο μέλλον.

Δεν περνάνε οι κρίσεις του είδους που βιώνουμε με επιδέσμους και μέτρα του είδους που εξαγγέλει η κυβέρνηση και η παγκόσμια αν θέλετε ηγεσία των χωρών που και η χώρα μας από σπόντα περιλαμβάνεται.

Ο κίνδυνος όχι μόνο για χώρες της εμβέλειας της δικής μας χώρας αλλά και για μεγαλύτερες χώρες που παίζουν ρόλους αποφασιστικούς στην παγκόσμια πολιτική και οικονομική τάξη, συνεχίζει να απειλεί γενικότερα την οικουμένη.

Κάποια προανακρούσματα αντιθέσεων και αντιπαραθέσεων ανάμεσα σε ισχυρές δυνάμεις και για λόγους στρατηγικούς και για λόγους οικονομικής προοπτικής των ως ηγετριών δυνάμεων, δεν υπόσχονται για το μέλλον της ανθρωπότητας ευοίωνες μέρες... Καλό χειμώνα.